Stil verdriet

Lukt het allemaal een beetje? Ja, het lukt eigenlijk best goed. We naderen de tweede zomer na Koos zijn overlijden en we hebben een passend ritme gevonden waarin we samen leven, onze jongens en ik. We zijn graag bij elkaar en hebben onderling een fijne verstandhouding. We hebben lol samen en helpen elkaar. Oké, de jongens vliegen elkaar nog wel eens in de haren. En de oudste is inmiddels echt een puber met alles wat daarbij komt kijken. Als je ons vanaf een afstandje bekijkt, zijn we just a nice normal family

Maar het voelt nog steeds onwerkelijk. Nog net zo onwerkelijk als het was vanaf de dag dat we hoorden dat dit onze toekomst zou worden vijf jaar geleden. Ik word elke dag herhaaldelijk herinnerd aan het feit dat Koos hier tot voor kort als een jonge, ambitieuze man en betrokken, vrolijke vader bij ons woonde. Hij zat vol gevende liefde en positiviteit voor de mensen om hem heen. Is hij wel echt weg?

Lees verder op de site van Ik mis je