Verjaardagen

Afgelopen weekend vierden we de elfde verjaardag van de oudste. De laatste van ons verjaardags-rijtje: we vierden deze maand de verjaardag van de oudste, de jongste en mijn verjaardag.

Wanneer je jong bent zorg je er wel voor dat je verjaardag onthouden wordt. Ik herinner mij dat van vroeger en zie het bij de jongens terug. De opwinding en nieuwsgierigheid naar de kadootjes maar ook het onbekende van hun nieuwe leeftijd en levensjaar zijn zo groot dat we er al dagen, zo niet weken van te voren dagelijks door bepaald worden. Hoewel ik de spreektijd over de verjaardag altijd wel beperk, omdat ik er anders simpelweg kaarsgek van word, spreken de positieve energie en de stralende ogen tijdens deze gesprekken mij erg aan.

Toch lijkt er bij heel wat mensen op den duur een keerpunt te komen in deze vieringen. Vooral bij vrouwen heb ik het idee. Wat zou dit zijn? Weerhoud het ons om in alle drukte ook nog eens je eigen feest te organiseren waarbij je zelf de benen uit je lijf loopt om iedereen te bedienen? Nog afgezien van de voorbereidingen die dit vergt? Het terugkerende feit dat je je afvraagt of manlief -of wie dan ook- wel begrijpt wat jij leuk vindt om te krijgen, toch een beetje het kind in jezelf die verwend wil worden? Zou het ten diepste misschien zijn dat je het jezelf niet gunt? Dat allerlei mensen in hun eigen drukke bestaan hun plannen afstemmen op jou, omdat jij het waard ben? Zijn wij dat wel waard?

Wat mij betreft zou het vieren van je verjaardag verplicht mogen worden. Ik vind dat we het nodig hebben echt stil te staan bij de zegeningen in je leven, waarvan ik overtuigd ben dat God ze iedereen geeft. Het is zo waardevol ze te herkennen, te erkennen en te delen met mensen om je heen. In klein of groot gezelschap, dat maakt niet uit. Nu Koos het leven verlaten heeft voel ik deze overtuiging nog meer. Neem de tijd om op je verjaardag je zegeningen te tellen. Creëer je eigen geluksmomentje en doe wat bij jou past. Hoe meer dankbaarheid je uitspreekt, hoe meer je dit ook van binnen eigen kan maken. Zo kan je zelf je slingers ophangen en je leven fleuriger maken.

Dit jaar kon ik Koos helaas niet meer bij mijn zegeningen tellen. In de dagen voor mijn verjaardag heb ik hier veel verdrietige momenten om gehad. Met een auto vol boodschappen reed ik terug naar huis, langs de begraafplaats. Ik heb de auto geparkeerd, liep de begraafplaats op en heb bij Koos zijn graf een flink potje staan huilen. Ik weet inmiddels dat dit mij oplucht en zo ook deze keer. Na tien minuten voelde ik mij een stuk beter, voelde ik de vrede die ik zo koester, en ik vervolgde mijn weg naar huis.

Dit jaar moest ik toch echt behalve spreekwoordelijk ook praktisch zelf de slingers ophangen. Maar de jongens wilden mij ook graag een plezier doen. Met hulp van oma kochten ze kadootjes. Ze dekten de tafel ’s avonds met mooi servies, gevouwen servetjes. En ’s ochtends werden er eitjes gebakken en broodjes in de oven gedaan. Lang leve de eerlijkheid van kinderen: de hond uitlaten moest ik deze ochtend wél zelf opknappen, aangezien het mijn beurt was en dit hen toch teveel game-tijd koste.

Later op de dag kwam de familie een taartje eten. Door wat we als families samen meegemaakt hebben, merk ik dat het extra bijzonder is om zo samen te zijn. Koos zijn familie, mijn familie. Ik zie de zegen dat de contacten met elkaar goed zijn, dat is niet vanzelfsprekend. Het ontroerd mij wanneer ik iedereen met elkaar in gesprek zie.
Onze families zijn nog volop in rouw. Dat wordt duidelijk wanneer ik gesprekjes heb met familieleden. Iedereen heeft zijn eigen proces hierin, iedereen had een andere persoonlijke band met Koos, maar het gemis en verdriet om Koos delen we. De lege plek die is achtergebleven, die voelbaar is, doet pijn.

Het verdriet overweldigt mij dagelijks en op dit moment stapelen de confronterende momenten zich steeds nog verder op. Het is vaak moeilijk om woorden te geven aan hoe dit is, maar het helpt mij erg als andere mensen hun verdriet om Koos (of om mij) met mij delen. Dan voel ik mij even wat minder eenzaam.

Zelf de slingers van je leven ophangen zette mij ook ertoe om mijn verjaardag met een aantal van mijn dierbare vriendinnen te vieren. Geen boodschappen, geen avond heen en weer lopen en geen rommel, wel mensen, eten en gezelligheid waren deze keer mijn randvoorwaarden. Een invulling die ik leuk vind, waar ik van kan genieten, die bij mij past. Lekker even ikken. Ik heb wat meiden uitgenodigd voor een verjaardagsontbijt in mijn favoriete ontbijttentje. Het werd een ochtend van heerlijke én gezellige zegentijd in mijn nieuwe levensjaar /////