In het duin

Regelmatig loop ik met onze hond door de duinen. Het is een fijne plek om te lopen, met alleen maar natuur, het strand en in dit seizoen een wilde zee als schilderij voor het oog. Zowel de hond als ik lopen met ons hoofd omhoog, zodat de zilte wind ons omarmd. We staan af en toe even stil. Mijn blik op oneindig, richting de horizon.

Vijf jaar geleden kwamen wij bij de duinen wonen. Koos en ik dachten dat onze tijd samen nog wel zou komen. Dat we als de kinderen wat ouder zouden zijn samen lange wandelingen zouden maken door het duin en over het strand, zonder tijd onderweg omdat we niet meer hoefden te zorgen. Maar Koos kwam de laatste maanden van zijn leven het huis amper uit. We hadden een scootmobiel te leen, maar zelfs daarop gaan zitten of rijden was geen ontspannen aangelegenheid. Koos heeft uiteindelijk drie ritjes gemaakt met de scootmobiel, waarvan één met de hond en mij in het duin. Ik had een lekkere lunch meegenomen en we wilden genieten van een zonnetje en de natuur. Het werd een van de uitjes waar Koos verschrikkelijk zijn best deed om zich te richten op het moois om hem heen, maar waarbij de beroerde staat van zijn lichaam dit flink versperde. Ineens werd onze duin-lunch ons laatste duin-uitje samen.

Ook vandaag ben ik in het duin en geniet van al het moois om mij heen. Maar plotseling voel ik mij heel eenzaam. Een golf van verdriet en ontreddering vliegt door mij heen.

Dit ontheemde gevoel komt de laatste dagen vaker om de hoek kijken. In de eerste weken na Koos zijn overlijden leefde ik verder volgens het ritme van de dag. Routines gaven een goed houvast, de dag begon, de dag eindigde, dat was genoeg. Ik heb een fijn netwerk van lieve mensen om mij heen. Ik zag mijzelf op deze manier mijn tijd op aarde wel uithouden. Maar er lijken steeds meer deukjes te komen in deze voorgestelde werkelijkheid. Ik ervaar steeds meer van de veranderingen in het leven met Koos en het leven na Koos. Koos zijn telefoonabonnement is deze maand afgelopen, zijn nummer hoef ik nooit meer te bellen. De CV-ketel wil graag onderhoudt zag ik op mijn e-mail, die kan ik niet meer doorsturen naar Koos. Er hoeven geen dubbel-dates met vrienden meer gepland te worden. Ik heb geen vanzelfsprekend lijntje meer met het bedrijf van mijn vader, gezien door de scherpe blik van Koos. Onze vakantie vorig jaar augustus naar Noorwegen is de laatste herinnering aan een fantastische tijd als gezin. We waren op zo’n moment op ons best samen. Op ontdekking op onbekend terrein, avonturieren met Koos de waaghals en ik als denktank.

Maar we zullen nooit meer samen op avontuur gaan, niet in Noorwegen, maar ook niet in Panbos. De jongens moeten het doen met moeder de denktank die best een leuke route kan bedenken, maar vooral op het paadje blijft lopen. Koos maakte mijn leven zoveel leuker, hij gaf altijd net wat extra’s waardoor alles opgefleurd werd. Ik mis hem.

Terwijl ik op het duinpad ontredderd sta te zijn kan ik één ding bedenken wat mij zou kunnen redden: Koos die vanuit het niets mij tegemoet loopt vanachter het duin. Met zijn stralende lach mij aankijkt en mij stevig vastpakt. Mij zegt dat het hem ook spijt dat het zo moest lopen. Mij zegt dat hij nog steeds vertrouwen in mij heeft en mij bemoedigt om door te gaan. Om daarna weer in het niets te verdwijnen.

Mijn tranen lopen in rap tempo over mijn wangen. Het doet een snijdende pijn aan mijn hart wetende dat dit nooit zal gebeuren. Koos is weg en komt nooit meer terug. Zelfs niet voor even.

Inmiddels heeft de hond een drol gelaten die ik plichtsgetrouw in een zakje vang. Toch nog voor even gered door de werkelijkheid, de routine van deze dag /////