Tijd

Wij vieren in onze kerkelijke gemeente een aantal keer per jaar het Heilig Avondmaal. Jezus is deze herdenking nota bene zelf al voor zijn dood begonnen en vroeg zijn geliefden dit blijven te doen totdat hij terugkomt. Hij wist dat wij mensen het nodig hebben om al onze zintuigen te gebruiken wanneer we écht stil willen staan bij een herinnering. Zo herkenbaar wanneer je je geliefde op aarde herinnert en mist wanneer je iets ruikt, proeft, ziet of hoort.

Laatst vierden wij dit avondmaal en in het herdenken van Jezus’ lijden, word ik overmand door gedachten aan het lijden van Koos. Ook zijn lichaam werd van binnenuit gemarteld en hij was gedoemd om binnen afzienbare tijd dood te gaan.
De dood komt opnieuw zo dichtbij. En naast ontroering geeft het mij op dat moment een wonderlijk warm en diepverbonden gevoel met Koos. In dit moment vallen alle grenzen weg. Ik realiseer mij dat levenden en doden samensmelten in dit moment. Als één groep uitziend naar de jongste dag.

Ergens ben ik jaloers op Jezus’ vrienden, die hem na zijn dood nog hebben gezien. Daardoor konden ze met eigen ogen zien dat Jezus’ de dood overwonnen had en verder leefde. Koos leeft ook verder, maar dat is voor mij een kwestie van niet zien en toch geloven. Ik geloof dat Koos verder leeft in de hemel. Voor onbekende tijd. Koos vertelde zelf ook regelmatig over zijn vertrouwen dat als hij in de hemel kwam, hij zich maar om hoefde te draaien en ons en al zijn geliefden op aarde weer terug zou zien.

Tijd valt weg in de eeuwigheid.

Dat maakt het leven van vandaag hier op aarde voor ons niet makkelijker. Wij moeten het doen met tijd. Het overleven van de dagen, gekleurd met geniet-momenten, omrand door de confrontatie met het gemis. Eén tandenborstel en alleen mijn toiletspullen in de badkamer, vier borden op tafel met een veel te grote pan met eten, ik als enige die er hier in huis waarde aan hecht dat de jongens op tijd naar bed gaan en het bedritueel vlot moet trekken. Ik kan mij momenten flink zielig voelen.
Gelukkig is mijn glas half vol en zie ik stromen van zegeningen om mij heen. Onze kostbare kinderen die mij met een glimlach aan Koos herinneren, een fijne plek om te leven en veel lieve mensen om mij heen die hun liefde delen. Zoals mijn oudste zoon zou zeggen: Hiermee kan ik de tijd wel doden /////