Weduwen-club

Toen Koos nog bij ons was spraken we soms over de tijd die zou komen na zijn overlijden. Als snel verzekerde Koos mij in zo’n gesprek dat hij alle vertrouwen in mij had en ik het wel ging redden zonder hem. Praten over de toekomst was het moeilijkste om te doen. Omdat het niet meer onze toekomst zou zijn. Deze gesprekken duurden niet lang omdat het ons zo verdrietig maakte dat de woorden stokten. We leefden vooral in het heden, met de dag. Dat was wat we aankonden.

Ik merkte dat onze wegen begonnen te scheiden. Koos trok zich steeds meer terug. En ik was mij ook aan het voorbereiden op ons naderende afscheid en de tijd daarna. Ik las boeken over rouw, rouwverwerking, ook bij kinderen (vooral van Manu Keirse) en ontdekte dat het rouwen al lang begonnen was. Het gemis van wat we gehad hadden en nooit meer terug zouden krijgen en het moeilijke onbekende vooruitzicht.

Het doet mij denken aan de komst van een eerste kindje. Je weet dat je wereld zal veranderen, dat je leven nooit meer hetzelfde zal zijn. Alleen is er bij ons niets moois bijgekomen, maar juist een gapend gat geslagen in ons gezin.

Er is trouwens wel van alles bijgekomen naast dat gapende gat. Een grote emotionele vermoeidheid, waarschijnlijk van de duizenden beelden van herinneringen aan Koos’ ziekbed, sterven, en ook van de tijd dat we nog gelukkig waren, die dagelijks mijn netvlies passeren. Maar ook de uitdaging van het alleen draaien van een huishouden 24/7, volledige verantwoordelijkheid over drie jonge leventjes. En een onbeschrijflijk gevoel van eenzaamheid en gemis wanneer ik oefen met trots glimlachend of uitgeput de dag alleen door te nemen.

Je kunt je op het leven met een kindje voorbereiden met de nodige boeken, cursussen en clubjes. Toen onze oudste zoon geboren werd, sloot ik mij aan bij een babygroep in het dorp. We verzamelden ons als clubje met onze babietjes, en kwamen samen op verhaal. Alle zwangerschaps-en geboorteperikelen en het pittige leven in deze nieuwe situatie kwamen ter tafel. De nachten met een huilende baby vol van krampjes, zíj van de club hadden dat ook. Het waren medestanders om samen even mee in de put te zitten en op roze wolken te staan.

Tijdens mijn zoektocht naar (h)erkenning in mijn weduweschap stuitte ik op Netwerk Hemelrijk en Sterke Weduwes. Weduwen-clubjes. Online netwerken van totaal meer dan 1000 jonge vrouwen met veelal jonge kinderen die hun man verloren zijn. Zoals bij de babygroep komen hier vrouwen samen op verhaal. De perikelen rondom het overlijden en overleven van de tijd erna worden gedeeld en er worden online steun en tips uitgewisseld.

Een paar keer in het jaar wordt er kleinschalig wat in het land georganiseerd. Laatst was er een lunch in Rijswijk. Even samen in de put zitten, ons verhaal delen, verdrietig zijn over onze nieuwe ongewenste situatie en ons verbolgen uitlaten over de wereld om ons heen. Met een gezellig sausje van gelach, grapjes en enig sarcasme. En lekker eten. Een paar uur later stappen we ieder weer in de auto en nemen we in verbondenheid onze plek in onze eigen werelden weer in.

De grote wereld waarin ik mijzelf opnieuw moet ontdekken, het onvoorstelbaar grote gemis een plek wil geven, naast de ereplaats waar de ontelbare mooie herinneringen uit ons voorbijgevlogen leven als geliefden en als gezin zich verzamelen. Er is geen andere weg dan deze. Dat maakt mij ontzettend verdrietig, maar tegelijkertijd ook krachtig. Ook al ben ik het heus niet altijd, ik hoor bij de club van Sterke Weduwes /////