Vieren en rouwen

Het eerste jaar wat vooral zichtbaar in het teken stond van rouw lijkt mij ineens te ontglippen. Er lijkt een nieuw normaal te ontstaan. Maar ik wil helemaal niet dat het leven normaal lijkt. Want het leven is verre van normaal. Als klap op de vuurpijl vier ik deze maand mijn tweede verjaardag zonder Koos. Ik ben altijd een groot voorstander geweest van het groots vieren van verjaardagen. De meest uitgelezen dag om stil te staan en het leven te vieren. Ik betrap mijzelf erop dat ik het niet kan dit jaar.

Lees deze blog verder op de site van Ik mis je.

Daar lees je ook de andere blogs die ik tussentijds geschreven heb: Sorry Koos, Daten en Een golf van herinneringen stroomt uit de vouwwagen.