15 jaar

Het is weer zover. Morgen is onze trouwdag. 15 jaar geleden sprongen Koos en ik samen in het diepe. Niet wetend wat ik nu weet. Ik ben er van tevoren nooit zo mee bezig. Dat dacht ik tenminste. Ik heb gemerkt dat ik de dagen voor een belangrijke herinneringsdag toch minder goed in mijn vel zit. Mensen om mij heen beginnen te vragen hoe ik uitkijk naar deze dag. Ik antwoord dat ik het niet weet. En dat is echt zo. Ik voel mij steeds wat verdrietiger, boziger en vermoeider. Ik weet niet hoe het dit jaar zal zijn, dus kom maar op met die dag.

In de ochtend als ik wakker word zie ik de datum op mijn telefoon. Het blijft een magische datum. Ik glimlach. De herinnering aan onze trouwdag blijft een hele mooie. Al snel daarna betrekt mijn vrolijkheid. Met wie kan ik dit delen? Geen ‘gefeliciteerd schatje’, geen zoen naast mij in het grote bed. Er bekruipt mij een eenzaam gevoel. Zou iemand aan mij denken vandaag? Ik laat de tranen die komen gaan en bedenk wat ik wil met deze dag. Want wat ik heb geleerd door deze jaren is dat je zelf de slingers op moet hangen, als je daarnaar verlangt.

Hoe de dag verder verliep kun je lezen op de site van Ik mis je.