Over mij

 

Ik ben Charlotte, een dertiger, moeder van 3 erg leuke jongens, baas van een ondeugende maar heerlijke hond. En ik ben weduwe. Ik rouw. Rouw om alles wat ons ontnomen is. Maar ook voel ik kracht om verder te gaan in dit leven met onze kinderen. 

In juli 2019 overleed mijn liefste Koos en bleef ik op aarde achter met onze drie jongens van (toen) 7, 9 en 11 jaar. Ons leven hier gaat verder. Het is te merken aan de school die weer is begonnen, de rekeningen die moeten worden betaald, verjaardagen die worden gevierd. Maar niets zal meer hetzelfde zijn. Samen banen we ons een weg door diepe, ongrijpbare rouw, confronterende én gouden herinneringen en nieuwe momenten van plezier en geluk.

Ieders leven is vol van herinneringen. Mooie en lelijke, blijde en verdrietige. Ze hebben je voor een groot gedeelte gevormd tot wie je bent geworden. Tot het einde van je leven hier op aarde maak je herinneringen, elke dag kun je nieuwe toevoegen. Nu Koos er niet meer is, zijn het vooral de herinneringen die over blijven uit onze tijd samen. Ik probeer ze in mijn blog te vangen. En ik geef je graag een kijkje in wat momenten op onze weg door rouw en (over)leven.

Charlotte

Ga naar de blog

Hoe we in deze situatie zijn beland?

In december 2015 is ons leven als jong gezin ineens compleet op een ander spoor beland. Koos kreeg na onderzoeken te horen dat hij melanoomkanker (huidkanker) had, met een enkele uitzaaiing. Op 23 juli 2019 overleed hij aan de gevolgen van zijn ziekte.

In mijn oude blog kun je lezen door welke diepe dalen we gingen en op welke prachtige bergtoppen we mochten staan.
We leefden, tot het einde.  

Ga naar de blog van Huize Jonker