Verjaardag zonder papa

Ondertussen vieren we onze verjaardagen dit jaar voor de derde keer in nieuwe stijl. Zonder man. Zonder papa. En het kan aan mij liggen, maar het lijkt wel of de slingers elk jaar wat zwaarder zijn geworden. Lukt het om ze weer op te hangen? Voor mijzelf hoeft het dit jaar niet. Maak mij maar wakker als de dag over is. Maar voor mijn zoon til ik die paar extra kilo zonder twijfel. Ik weet hoe het moet, verjaardagen vieren. Het is een routine. En als ik het even niet meer weet, gaat mijn dankbaarheid altijd uit naar routines. Zij redden de dagen. En de verjaardagen. We zoeken online naar een leuke taart, bedenken de traktatie. Ik haal de boodschappen in huis, hang de slingers en ballonnen op. We zingen in de ochtend aan het bed van de jarige job uit volle borst ‘er is er één jarig hoera hoera, en daarom zingen wij blij’ en geven de cadeautjes. Een intens blijde blik in de ogen van zoonlief geeft mij een warm en trots gevoel vanbinnen. Dit is de dag waar hij al heel de maand naar uit heeft gekeken. En wij vieren dit feest maar wat graag met hem mee.

Als ik vervolgens alleen aan een kop koffie zit in de woonkamer rollen de tranen al snel over mijn wangen. Wat had ik jou er graag bij gehad vandaag Koos.

Lees deze blog verder bij Ik mis je.